Σε άρθρο του στον Spectator με τίτλο «Ο Ρούμπιο διάλεξε τον λάθος Αθηναίο», ο αρθρογράφος Μουνγκία αναλύει την πρόσφατη ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Πνύκα. Αναγνωρίζει στον Ρούμπιο σοβαρότητα, πολιτική προοπτική και εύστοχη διάγνωση για τις αδυναμίες της Ευρώπης, ωστόσο αμφισβητεί τη συνταγή που προτείνει για την υπέρβασή τους. Το κεντρικό ερώτημα είναι αν η Δύση χρειάζεται απλώς περισσότερη τόλμη ή να ξεχωρίζει την τόλμη από την υπερεπέκταση.

Ο Μουνγκία συμφωνεί ότι η Ευρώπε πέρασε δεκαετίες αναθέτοντας σε άλλους την άμυνά της και την υπεράσπιση του αυτοσεβασμού της. Θεωρεί σημαντική την επαναφορά της αρχαίας έννοιας του «θυμού» ως εσωτερικής ορμής που συνδέεται με πάθος, δύναμη, θάρρος και υπερηφάνεια. Η ένστασή του εστιάζει στις αρετές που εξυμνήσει ο υπουργός: την ακατάπαυστη φιλοδοξία, το ρίσκο, τη δόξα και τη δυσφορία απέναντι σε κάθε όριο. Η ιστορική διαδρομή που παρουσίασε ο Ρούμπιο περνούσε από τον Αλέξανδρο, τον Καίσαρα και τον Κορτές, για να καταλήξει στην Αμερική ως ηπειρωτική αυτοκρατορία.

Αυτή η αντίληψη, υποστηρίζει ο Μουνγκία, παραπέμπει περισσότερο στον Αλκιβιάδη παρά στον Περικλή, τον Αθηναίο πολιτικό που ο Ρούμπιο επικαλέστηκε ονομαστικά. Ο Περικλής οδήγησε την Αθήνα στον πόλεμο με τη Σπάρτη, αλλά η στρατηγική του στηριζόταν στην προσοχή και την αυτοσυγκράτηση. Ήθελε την πόλη προστατευμένη πίσω από τα τείχη της, με εμπιστοσύνη στον στόλο της και χωρίς προσπάθεια διεύρυνσης της αυτοκρατοσίας όσο διαρκούσε ο πόλεμος, όπως καταγράφει ο Θουκυδίδης.

Μετά τον θάνατο του Περικλή από τον λοιμό το 429 π.Χ., οι διάδοχοί του εγκατέλειψαν τη γραμμή του. Ξεχώρισε ο Αλκιβιάδης: χαρισματικός, πλούσιος και διψασμένος για δόξα. Το 415 π.Χ., στην ίδια Πνύκα όπου μίλησε ο Ρούμπιο, ο Αλκιβιάδης έπεισε την Εκκλησία του Δήμου να εγκρίνει την εκστρατεία στη Σικελία, παραμερίζοντας τις αντιρρήσεις του Νικία που προειδοποίησε για τους υπάρχοντες εχθρούς κοντά στην Αθήνα. Δύο χρόνια αργότερα η εκστρατεία είχε καταστραφεί και οι επιζώντες βρέθηκαν αιχμάλωτοι στα λατομεία των Συρακουσών.

Ο Μουνγκία ακούει τον απόηχο αυτής της επιχειρηματολογίας στην προειδοποίηση του Ρούμπιο ότι η Δύση πρέπει να δράσει τώρα, διαφορετικά θα χάσει τη δυνατότητα να δράσει. Κατά την ανάλυσή του, ένα δόγμα που απαιτεί ταυτόχρονη κυριαρχία σε κάθε πεδίο, από τα drones έως το Διάστημα, και αντιμετωπίζει κάθε περιορισμό ως έλλειψη θάρρους, κινδυνεύει να οδηγήσει σε ανάλογη στρατηγική αποτυχία.

Ο αρθρογράφος συνδέει ευθέως την αρχαία εκστρατεία με τον αμερικανικό πόλεμο στο Ιράν, βλέποντας την ίδια επικίνδυνη υπόσχεση: μια μακρινή σύγκρουση που παρουσιάζεται ως σύντομη και ένδοξη, ενώ οι βασικοί ανταγωνιστές παραμένουν ενεργοί. Πρόκειται για τη δική του ιστορική αναλογία και πολιτική προειδοποίηση: οι ΗΠΑ μπορεί να μην έχουν φτάσει στις «Συρακούσες» τους, αλλά έχουν ήδη βρει τη «Σικελία» τους.

Ο Spectator καταλήγει στον Θουκυδίδη και στο διαχρονικό δίδαγμά του για τις δημοκρατίες που συγχέουν τη μεγαλοστομία και τη φιλοδοξία με μια συνεκτική στρατηγική. Ο Μουνγκία θεωρεί τον Ρούμπιο την πιο σοβαρή πολιτική προσωπικότητα του κόμματός του και κατάλληλο για την προεδρική αναμέτρηση του 2028. Η τελική του προτροπή είναι σαφής: διαθέτει ήδη το ρητορικό χάρισμα του Περικλή. Χρειάζεται να υιοθετήσει και τη στρατηγική του.