Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την έναρξη των εχθροπραξιών στην Ουκρανία και οι πληγές παραμένουν ορθάνοιχτες για την ουκρανική κοινότητα στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι που άφησαν την πατρίδα τους βιώνουν καθημερινά την οδυνηρή πραγματικότητα των εξελίξεων, καθώς η χιλιομετρική απόσταση δεν μπορεί να απαλύνει στο ελάχιστο το βάρος της απώλειας και του πόνου.

Ο Γιούρι Βισνιάσκι, με καταγωγή από το Κίεβο, αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα αυτής της εθνικής τραγωδίας. Στη δίνη του πολέμου έχασε την 33χρονη κόρη του, αλλά και τον καλύτερό του φίλο, έναν άνθρωπο που γνώρισε εδώ, στην Ελλάδα. «Έχω απώλειες μεγάλες. Ο φίλος μου ήταν παλικάρι. Έτρεχε μαραθώνιους κάθε μέρα. Σκοτώθηκε το 2023 και τώρα σε κάθε Μαραθώνιο βγαίνουμε με τη δική του φωτογραφία», δηλώνει με φανερή συγκίνηση στο περιθώριο μεγάλης κινητοποίησης που πραγματοποιήθηκε στο κέντρο της Αθήνας.

Στο πλευρό του βρίσκεται η κυρία Βαλεντίνα, κάτοικος Ελλάδας από το 2000, η οποία ακόμα αδυνατεί να πιστέψει πως η πόλη της, η Ζαπορίζια, βρέθηκε στο επίκεντρο ενός πολέμου τέτοιας κλίμακας. Η αγωνία της είναι αδιάκοπη, αφού πίσω στην Ουκρανία παραμένουν τα παιδιά και τα εγγόνια της. «Ο πόλεμος είναι άσχημο πράγμα», αναφέρει χαρακτηριστικά, εκφράζοντας μια αυτονόητη αλήθεια που συχνά μοιάζει να λησμονείται από τα ισχυρά κράτη τα τελευταία χρόνια.

Ωστόσο, μέσα στο σκοτάδι, η φλόγα της αλληλεγγύης παραμένει αναμμένη. Η συμπαράσταση των Ελλήνων δίνει δύναμη σε όσους δοκιμάζονται σκληρά. «Έρχονται Έλληνες αγόρια, κορίτσια και μας υποστηρίζουν», λέει η κ. Βαλεντίνα, αναφερόμενη στη στήριξη που λαμβάνει ο λαός της κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων και των δράσεων αλληλεγγύης.

Ανάμεσα σε εκείνους που δηλώνουν σταθερά παρόντες είναι και ο Αρτέμιος. Κάθε εβδομάδα βρίσκεται στο Σύνταγμα, στηρίζοντας την ουκρανική κοινότητα και αναγνωρίζοντας τους βαθείς δεσμούς των δύο λαών. «Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί είναι σημαντικό; Γιατί η Ουκρανία, όπως και η Ελλάδα, είναι μια χώρα με ιστορία και αξίες», τονίζει, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα ενότητας και ανθρωπιάς.