Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Politico, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας, ξεκαθαρίζει το τοπίο για το μέλλον της ευρωπαϊκής οικονομίας. Σύμφωνα με τον κ. Στουρνάρα, η επόμενη κίνηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κλίνει πλέον περισσότερο προς τη μείωση παρά προς την αύξηση των επιτοκίων, προσφέροντας μια σημαντική ανάσα αισιοδοξίας στις αγορές.

«Εκτός αν ο ουρανός πέσει στο κεφάλι μας, μην περιμένετε συναρπαστικές ειδήσεις από τη Φρανκφούρτη φέτος», δήλωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «η οικονομία της ζώνης του ευρώ παραμένει σε καλό σημείο». Με τον πληθωρισμό να συγκλίνει σταθερά προς τον μεσοπρόθεσμο στόχο του 2% και την οικονομική δραστηριότητα να επιδεικνύει αξιοσημείωτη αντοχή, οι κίνδυνοι για την ανάπτυξη και τον πληθωρισμό φαίνονται πλέον σε γενικές γραμμές αμφίπλευροι.

Η μεγάλη είδηση, ωστόσο, αφορά τη θεαματική μεταστροφή του κλίματος για το ευρωομόλογο. Ο κ. Στουρνάρας υπενθύμισε με νόημα πως στο παρελθόν οι υποστηρικτές αυτής της ιδέας ήταν ελάχιστοι. «Πριν από μερικά χρόνια, ήμασταν ένα, το πολύ δύο μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου που υποστηρίζαμε τα ευρωομόλογα», ανέφερε, σημειώνοντας πως τότε οι υπόλοιποι αντιμετώπιζαν την πρόταση με σκεπτικισμό λόγω καταγωγής: «Εσείς προέρχεστε από τον ευρωπαϊκό Νότο, οπότε είναι κατανοητό». Σήμερα όμως, ακόμα και η γερμανική Κεντρική Τράπεζα, παραδοσιακός ηγέτης των σκεπτικιστών, φαίνεται να έχει αλλάξει γνώμη.

Η εντυπωσιακή πορεία των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, που κάποτε βρίσκονταν στο χείλος της χρεοκοπίας, έχει αλλάξει άρδην τα δεδομένα. Οι περιβόητες «διαφορές αποδόσεων» (spreads) μεταξύ Ελλάδας, Ιταλίας και Γερμανίας έχουν υποχωρήσει κάτω από τη μία ποσοστιαία μονάδα, μειώνοντας δραστικά την ανάγκη για σιωπηρές επιδοτήσεις από το Βερολίνο. Ο κ. Στουρνάρας τόνισε πως οι διεθνείς διαχειριστές κεφαλαίων αναζητούν πλέον εναγωνίως ασφαλή ευρωπαϊκά περιουσιακά στοιχεία, κάτι που καθιστά την έκδοση κοινού χρέους πιο αναγκαία από ποτέ.

Αυτή η κοινή έκδοση θα πρέπει να εξυπηρετεί «σαφώς προσδιορισμένους κοινούς ευρωπαϊκούς σκοπούς». Ο διοικητής προσδιόρισε τρεις κρίσιμες ανάγκες που μπορούν και πρέπει να χρηματοδοτηθούν από κοινού: την άμυνα, την πράσινη μετάβαση και την καινοτομία, χαράσσοντας τον δρόμο για μια πιο ανταγωνιστική Ευρώπη.