Η κυβέρνηση της Γαλλίας παρουσίασε πρόσφατα τον προϋπολογισμό για το 2027, σε μια κρίσιμη προσπάθεια αντιμετώπισης των διαχρονικών δημοσιονομικών ανισορροπιών που πλήττουν τη χώρα. Ο βασικός στόχος καθορίζεται στη μείωση του ελλείμματος στο 5,0% του ΑΕΠ, μέσω μέτρων ύψους 54 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με κύριο άξονα τη συγκράτηση των δαπανών. Ωστόσο, ο αρχικός στόχος για το 2026 έχει ήδη αναθεωρηθεί στο 5,4%, μεταθέτοντας την προσπάθεια κατά ένα έτος.

Η επίτευξη αυτών των στόχων κινδυνεύει από την πιθανή επιβράδυνση της οικονομικής ανάπτυξης, την ενδεχόμενη αποδυνάμωση των μέτρων λόγω πολιτικών παραχωρήσεων στην αντιπολίτευση για την έγκριση του προϋπολογισμού, καθώς και το αυξημένο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους. Το δημόσιο χρέος προβλέπεται να φτάσει στο 121,7% του ΑΕΠ το 2027, ποσοστό που είναι υπερδιπλάσιο από αυτό του έτους 2000. Οι επίμονα υψηλά πρωτογενή ελλείμματα και η περιορισμένη αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ δυσκολεύουν την αποτελεσματική συγκράτηση της δυναμικής του χρέους.

Είναι αξιοσημείωτο ότι τον Οκτώβριο του 2023, η κυβέρνηση προέβλεπε έλλειμμα μόλις 2,7% του ΑΕΠ για το 2027, γεγονός που αναδεικνύει τις δυσκολίες της δημοσιονομικής πολιτικής εν μέσω του πολιτικού κατακερματισμού της Εθνοσυνέλευσης.

Οι υψηλές δημόσιες δαπάνες παραμένουν ο καθοριστικός παράγοντας των ανισορροπιών. Το 2025, οι δαπάνες ανήλθαν στο 57,2% του ΑΕΠ, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη, σημαντικά πάνω από τον μέσο όρο της περιοχής που ανέρχεται στο 48,7%. Το εκτεταμένο σύστημα κοινωνικής προστασίας, με έμφαση στις συντάξεις και την υγειονομική περίθαλψη, καθώς και η δημογραφική γήρανση, εντείνουν τις πιέσεις. Παράλληλα, η φορολογική επιβάρυνση στο 45,2% του ΑΕΠ το 2025 αποτελεί το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωζώνη, περιορίζοντας τα περιθώρια για νέες αυξήσεις.

Σύμφωνα με οικονομικές εκθέσεις του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, η διατηρήσιμη εξυγίανση απαιτεί μια αξιόπιστη πολυετή στρατηγική, εστιασμένη στον εξορθολογισμό των δαπανών, τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των κοινωνικών παροχών και την αναθεώρηση των αναποτελεσματικών φορολογικών απαλλαγών. Η ενίσχυση της απασχόλησης και των επενδύσεων μέσω διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων θεωρείται απαραίτητη για τη σταδιακή αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους.