Η συζήτηση για την ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού μοντέλου της Ελλάδας μοιάζει εδώ και χρόνια με μια θεωρητική άσκηση, όμως η πραγματικότητα της αγοράς επιβάλλει άμεσες λύσεις. Ενώ η κοινή γνώμη συμφωνεί ότι η εξάρτηση από τον τουρισμό και το real estate πρέπει να περιοριστεί, η μετάβαση σε μια διεθνώς ανταγωνιστική οικονομία παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για το μέλλον της χώρας.

Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, ο Κώστας Θέος, Γενικός Διευθυντής του φορέα "Ελληνική Παραγωγή – Συμβούλιο Βιομηχανιών για την Ανάπτυξη", χαρτογραφεί το τοπίο και καταρρίπτει μύθους. Αν και παραδέχεται ότι έχουν γίνει "σημαντικά και θεαματικά" βήματα, επισημαίνει με έμφαση ότι το κενό που μας χωρίζει από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο εξακολουθεί να είναι μεγάλο.

Τα στοιχεία που παρουσιάζει ο κ. Θέος για τις εξαγωγές προκαλούν έκπληξη. Παρά τη λαμπερή εικόνα του τουρισμού, τα δεδομένα δείχνουν ότι από το 2009 έως το 2024 οι εξαγωγές αγαθών εκτινάχθηκαν, σημειώνοντας αύξηση δυόμισι φορές. "Αυξήθηκαν περισσότερο από το τουριστικό εισόδημα, κάτι που δεν το ξέρει ο κόσμος", τονίζει ο ίδιος, αναδεικνύοντας μια δυναμική που συχνά περνά απαρατήρητη από την κοινή γνώμη.

Ωστόσο, η "μεγάλη εικόνα" παραμένει γεμάτη προκλήσεις. Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμα στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τις εξαγωγές αγαθών, οι οποίες δεν φτάνουν ούτε στο μισό των επιδόσεων χωρών με παρόμοιο μέγεθος, όπως η Αυστρία και η Πορτογαλία. Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στη χαμηλή συμμετοχή της βιομηχανίας στο εθνικό ΑΕΠ, όπου η χώρα μας καταλαμβάνει την τέταρτη θέση από το τέλος, ξεπερνώντας μόνο το Λουξεμβούργο, την Κύπρο και τη Μάλτα.

Αυτή η βιομηχανική υστέρηση έχει άμεσο αντίκτυπο στις τσέπες των πολιτών. Όπως υπογραμμίζει ο κ. Θέος, "η βιομηχανία είναι αυτό που κατεξοχήν πολλαπλασιάζει την παραγωγικότητα της εργασίας και επιτρέπει τη δημιουργία υψηλών εισοδημάτων". Τα νούμερα τον επιβεβαιώνουν: οι θέσεις εργασίας στη βιομηχανία αμείβονται κατά μέσο όρο 35% καλύτερα από τους υπόλοιπους κλάδους, προσφέροντας παράλληλα σταθερότητα και προοπτικές εξέλιξης.

Παρόλα αυτά, η εγχώρια παραγωγή αντιμετωπίζει ένα απρόσμενο πολιτισμικό εμπόδιο. Υπάρχει μια εμφανής δυσκολία στην προσέλκυση εργαζομένων, καθώς πολλοί στρέφονται σε άλλες λύσεις. "Όσοι αναζητούν εργασία προτιμούν, ενδεχομένως, να εργαστούν ως διανομείς παρά να έχουν μια σταθερή θέση απασχόλησης με προοπτικές εξέλιξης", σημειώνει με ανησυχία, υπογραμμίζοντας την ανάγκη το εκπαιδευτικό σύστημα να γεφυρώσει την απόσταση με τη μεταποίηση.

Για να απελευθερωθούν οι δυνάμεις της ελληνικής βιομηχανίας, ο κ. Θέος θεωρεί καθοριστική την άρση των αντικινήτρων. Στο επίκεντρο βρίσκονται το δυσβάσταχτο ενεργειακό κόστος και ένα φορολογικό καθεστώς για επενδύσεις που χαρακτηρίζεται ως το χειρότερο ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ. "Δεν ζητάμε χάρες. Ζητάμε αυτά που ισχύουν γενικώς", ξεκαθαρίζει, δίνοντας το στίγμα της επόμενης μέρας. Με στοχευμένες παρεμβάσεις χαμηλού κόστους, η βιομηχανία μπορεί να γίνει ο καταλύτης για την ευημερία της χώρας και τη διόρθωση της ανισορροπίας στο ισοζύγιο πληρωμών.