Δικαιοσύνη vs. Τραμπ: Από τον αποκλεισμό των ΜΜΕ στους δασμούς και την ιθαγένεια – Οι αποφάσεις που μπλόκαραν την ατζέντα του

Ντόναλντ Τραμπ: Το δικαστικό «μπλόκο» που αλλάζει τα δεδομένα στον Λευκό Οίκο

Πολιτική
Δημοσιεύθηκε  · 3 λεπτά ανάγνωση

Μια νέα εποχή σφοδρών δικαστικών αναμετρήσεων σημαδεύει τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, με την πρόσφατη απόφαση ομοσπονδιακού δικαστή να υποχρεώσει τον Λευκό Οίκο να αποκαταστήσει την πρόσβαση των δημοσιογράφων του CNN, του MS NOW και του Politico. Ο δικαστής Τίμοθι Κέλι, ο οποίος είχε διοριστεί από τον ίδιο τον Τραμπ κατά την πρώτη του προεδρία, έκρινε πως τα μέσα ενημέρωσης έχουν ισχυρές πιθανότητες να αποδείξουν ότι η αφαίρεση των διαπιστεύσεών τους παραβίασε το αμερικανικό Σύνταγμα, απορρίπτοντας τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς περί εθνικής ασφάλειας.

Αυτή η εξέλιξη αποτελεί μόνο ένα επεισόδιο σε μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στην εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2025. Ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη για θέματα που αγγίζουν τον πυρήνα της πολιτικής του, από τη μεταναστευτική πολιτική έως τους δασμούς. Τον Φεβρουάριο του 2026, το Ανώτατο Δικαστήριο με ψήφους 6-3 ακύρωσε την επιβολή ευρέων δασμών μέσω του νόμου «International Emergency Economic Powers Act» (IEEPA), κρίνοντας ότι για μια τέτοια οικονομική εξουσία απαιτείται ρητή έγκριση από το Κογκρέσο. Η απόφαση αυτή έθεσε σε κίνδυνο έσοδα άνω των 175 δισεκατομμυρίων δολαρίων που είχαν ήδη εισπραχθεί.

Στο κρίσιμο μέτωπο της υπηκοότητας, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την προσπάθεια του Τραμπ να τερματίσει την απόδοση ιθαγένειας σε παιδιά που γεννιούνται στις ΗΠΑ από γονείς χωρίς υπηκοότητα, διατηρώντας την ισχύ της 14ης Τροπολογίας. Παράλληλα, ομοσπονδιακός δικαστής στη Βοστώνη χαρακτήρισε παράνομο το τέλος των 100.000 δολαρίων για τις βίζες H-1B υψηλής ειδίκευσης, θεωρώντας το ουσιαστικά έναν φόρο χωρίς νομοθετική εξουσιοδότηση.

Η αντιπαράθεση επεκτείνεται και στο μεταναστευτικό, όπου η κυβέρνηση επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τον «Alien Enemies Act» του 1798 για ταχείες απελάσεις μελών της συμμορίας «Tren de Aragua». Αν και ομοσπονδιακός δικαστής μπλόκαρε τη χρήση του νόμου, το Ανώτατο Δικαστήριο παρενέβη μεταγενέστερα, επιτρέποντας σε μεγάλο βαθμό τη συνέχιση της επιθετικής πολιτικής. Η ίδια τάση παρατηρήθηκε και στην προσπάθεια περιορισμού της επιστολικής ψήφου, όπου τα δικαστήρια εμπόδισαν τα εκτελεστικά διατάγματα της κυβέρνησης.

Ακόμη και η ανεξαρτησία της Federal Reserve βρέθηκε στο στόχαστρο, όταν ο Τραμπ επιχείρησε να απομακρύνει τη Λίσα Κουκ, προκαλώντας την προσωρινή παρέμβαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την προστασία της θέσης της. Τέλος, η ομάδα DOGE του Έλον Μασκ αντιμετώπισε αρχικά εμπόδια στην πρόσβαση στα συστήματα του υπουργείου Οικονομικών, παρά το γεγονός ότι αργότερα δόθηκε η δυνατότητα για μαζικές περικοπές στον ομοσπονδιακό μηχανισμό. Το κεντρικό ερώτημα παραμένει: μέχρι πού φτάνει η προεδρική εξουσία και πού υψώνονται τα τείχη του Συντάγματος;