Ο Νικολάς Μαδούρο βρίσκεται στην εξουσία της Βενεζουέλας τα τελευταία 12 χρόνια.

Μεγαλωμένος σε μια εργατική γειτονιά του Καράκας, ο Νικολάς Μαδούρο Μόρος δεν προοριζόταν για πρόεδρος της χώρας.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως οδηγός στην Υπηρεσία Αστικών Μεταφορών του Καράκας. Αυτό τον βοήθησε να δημιουργήσει τον μύθο του και να παρουσιαστεί ως ένας πρόεδρος που προέρχεται από την εργατική τάξη.

Ο Μαδούρο δεν ήταν ο φυσικός διάδοχος του Ούγκο Τσάβες. Ήταν όμως ο άνθρωπος που επέλεξε ο ίδιος ο Τσάβες λίγο πριν τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 2012.

Αρχικά, ο Τσάβες τον διόρισε υπουργό Εξωτερικών, με στόχο την περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων με Κούβα, Ρωσία και Ιράν. Στη συνέχεια, έγινε αντιπρόεδρος της χώρας.

Τον Απρίλιο του 2013, λίγο μετά τον θάνατο του Τσάβες, ο Μαδούρο κέρδισε οριακά τις εκλογές απέναντι στον Ενρίκε Καπρίλες. Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε έντονα το αποτέλεσμα.

Έκτοτε, κάθε εκλογική διαδικασία στη Βενεζουέλα συνοδεύτηκε από καταγγελίες για νοθεία, μη αναγνώριση των αποτελεσμάτων από τη διεθνή κοινότητα και κύματα διαδηλώσεων.

Στις εκλογές της 6ης Δεκεμβρίου 2015, ο Μαδούρο έχασε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Όταν το κόμμα του πέρασε στην αντιπολίτευση, δημιούργησε νέους θεσμούς, μεταφέροντας αλλού την πραγματική εξουσία και παρακάμπτοντας τη βουλή.

Κατά τη διάρκεια των δώδεκα ετών στην εξουσία, δεν υπήρξε περίοδος πολιτικής σταθερότητας. Ήταν μια συνεχής προσπάθεια επιβίωσης, με πολιτικές κρίσεις, μαζικές διαδηλώσεις και χάος να κυριαρχούν στη χώρα.

Οικοδόμησε την εξουσία του μέσω του θεσμικού ελέγχου, της καταστολής και της αναδιανομής ισχύος στο εσωτερικό του καθεστώτος, καθώς δεν είχε το χάρισμα του Τσάβες ούτε την ίδια σχέση με τα λαϊκά στρώματα.

Παρά τον ορυκτό πλούτο της, η Βενεζουέλα έχει γονατίσει από την ανθρωπιστική και οικονομική κρίση και τις διεθνείς οικονομικές κυρώσεις. Έξι εκατομμύρια πρόσφυγες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τα τελευταία χρόνια, αλλά για τον Μαδούρο, κύριος υπαίτιος είναι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης.