Ο Τσαρλς Κούσνερ, ο μεγαλοεπενδυτής ακινήτων που έκανε ηχηρή «είσοδο» στο Παρίσι, έχει καταφέρει να αναστατώσει την πολιτική σκηνή. Χωρίς προηγούμενη εμπειρία στις διεθνείς σχέσεις, ο εκλεκτός του Ντόναλντ Τραμπ αδιαφορεί για τα γαλλικά και τους γραφειοκρατικούς κώδικες, εφαρμόζοντας ένα πιο ωμό μοντέλο διπλωματίας. Η παρουσία του στη Γαλλία, σε μια θέση που κάποτε κατείχαν ο Βενιαμίν Φρανκλίνος και ο Τόμας Τζέφερσον, προκαλεί αμηχανία και απορίες από την πρώτη στιγμή.

Το παρελθόν του Κούσνερ είναι γεμάτο αντιθέσεις. Πριν λάβει χάρη από τον Τραμπ το 2020, είχε εκτίσει ομοσπονδιακή ποινή φυλάκισης στις ΗΠΑ για παράνομες χρηματοδοτήσεις και φοροδιαφυγή. Σήμερα, ως πρέσβης, δεν διστάζει να συγκρουστεί δημόσια με την ηγεσία της χώρας, δημοσιεύοντας μια ανοικτή επιστολή προς τον πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν. Σε αυτήν, κατηγόρησε τη Γαλλία ότι δεν κάνει αρκετά κατά του αντισημιτισμού, προκαλώντας την οργή του Γάλλου προέδρου που χαρακτήρισε τις δηλώσεις του «απαράδεκτες για κάποιον που υποτίθεται ότι είναι διπλωμάτης».

Η ένταση κλιμακώθηκε όταν ο Κούσνερ δεν προσήλθε δύο φορές στο υπουργείο Εξωτερικών παρά την κλήση του. Ο Ζιλιέν Ζανενέ, καθηγητής δημοσίου δικαίου, περιγράφει την κατάσταση ως «μάχη ισχύος» και σημειώνει πως «Το έργο του διπλωμάτη δεν είναι να κάνει κήρυγμα στη χώρα όπου υπηρετεί, τουλάχιστον όχι δημοσίως». Κατά τον ίδιο, η στάση αυτή αποτελεί σαφή «ένδειξη αμφισβήτησης» των βασικών κανόνων. Παρά το «πάγωμα» των επαφών, μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον υπουργό Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό φαίνεται να εξομαλύνει την κατάσταση, καθώς ο Κούσνερ «εξέφρασε την επιθυμία του να μην παρέμβει στον δημόσιο διάλογό μας». Οι δύο πλευρές επιβεβαίωσαν τη δέσμευση για συνεργασία, κάνοντας λόγο για μια «ειλικρινή και φιλική συνομιλία» που επαναβεβαιώνει τους δεσμούς τους.

Πέρα από το σύνθημα «Make America Great Again», ο Κούσνερ φαίνεται να κινητοποιείται από μια βαθιά προσωπική ανησυχία για τον αντισημιτισμό. Συνεργάτες του τον περιγράφουν ως έναν άνθρωπο που ξυπνά από τις 4:30 τα ξημερώματα για να δράσει, αδιαφορώντας για τις άσκοπες δεξιώσεις. «Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι η Γαλλία του 2026 δεν θα είναι η Γαλλία του 1939», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Φιλίπ Καρσεντί. Παρά την άρνησή του να ακολουθήσει τα παραδοσιακά «διπλωματικά ήθη», η εγγύτητά του με τον Λευκό Οίκο παραμένει το ισχυρότερο χαρτί του σε αυτή τη νέα εποχή των σχέσεων Παρισιού - Ουάσιγκτον.