Η Ελλάδα και ο παγκόσμιος πνευματικός κόσμος πενθούν την απώλεια της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, η οποία έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών σε ηλικία 99 ετών. Η σπουδαία βυζαντινολόγος, που υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρύτανης στην επτακοσίων ετών ιστορία της Σορβόννης, αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστοριογραφία.

Η ακαδημαϊκή της πορεία ξεκίνησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, προτού το 1953 εγκατασταθεί στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές της. Το 1967 αναδείχθηκε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας στη Σορβόννη, ενώ το 1976 εξελέγη πρύτανης του ιστορικού ιδρύματος. Παράλληλα με το ακαδημαϊκό της έργο, διετέλεσε Πρέσβειρα Καλής Θέλησης της UNICEF, προασπίζοντας διεθνώς ζητήματα παιδείας και πολιτισμού.

Οι ρίζες της από τη Μικρά Ασία παρέμειναν πάντα ζωντανές στην καρδιά της. Σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις, είχε συγκινήσει περιγράφοντας τους δεσμούς με την καταγωγή της: "Οντας κι εγώ ένα προσφυγάκι ή τουρκόσπορος όπως λέγανε, έχω και το κρατώ ακόμη ένα κλειδί τεράστιο σκουριασμένο, από την αυλή του σπιτιού των πατεράδων μου, γιατί ελπίζουμε ότι θα γυρίσουν κάποτε στον τόπο τους".

Η δράση της δεν περιορίστηκε στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ήδη από τα μαθητικά της χρόνια κατά την Κατοχή, η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ, διατηρώντας σε όλη της τη ζωή προοδευτικά φρονήματα και ένα αδιαπραγμάτευτο πάθος για την ελευθερία. Μέσα από μια ιστορική σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών και podcasts, φρόντισε να αφηγηθεί την πορεία της σύγχρονης Ελλάδας, συνδέοντας το προσωπικό της βίωμα με τη μοίρα του ελληνισμού. Το έργο της παραμένει ένας διαχρονικός φάρος για την ευρωπαϊκή διανόηση.